Aking pinakamamahal na mga Anak,
Hindi ko ninais na magsalita sa inyo tungkol sa mga bagay na nakakagulat, kahit alam kong naaakit kayo rito — nauuhaw kayo sa mga bagong bagay, maging sa mga hindi makatotohanan — ngunit Ako, ang inyong Ama at inyong Diyos, ay nagnanais higit sa lahat na magkaroon kayo ng malaking pananampalataya, malaking pag-ibig, at malalim na malasakit para sa Katotohanan.
Maaari Ko kayong sabihan kung ano ang mangyayari sa loob ng isa, dalawa, tatlong taon, o higit pa; magiging napakadali nito Para Sa Akin, at pagkatapos ay madadala kayo ng mga nakakagulat na bagay. Ngunit Ako, ang inyong Panginoon, ay nagnanais higit sa lahat na turuan kayo sa pananampalataya upang kayo ay manatiling matatag at hindi matitinag kapag nagsimula nang maganap ang mga pangyayaring inyong hinihintay. Nagsisimula na ang mga ito at lalong lalala hanggang sa hindi na ito makokontrol ng paraang pantao. Nais Ko na pagkatapos nito ay humanap kayo ng kanlungan sa Akin, sa inyong pananampalataya, at sa panloob na kapayapaang nagmumula sa pagtitiwala sa Diyos, upang sa gitna ng kaguluhan, kayo ay maging tulad ng mga bato at isang halimbawa sa mga susunod sa inyo.
Ito ang layunin ng Aking mga liham: na linangin sa loob ninyo ang isang hindi matitinag na pagtitiwala sa Diyos, na nakakaalam ng lahat, nakakakita ng lahat, nauunawaan ang lahat, at nagkakaloob sa inyo ng Kanyang mga biyaya upang matiis ang mga panahong lampas sa kontrol ng tao. Ganyan ang mga panahong darating; nararamdaman ninyo ito, sapagkat ang mga pandaigdigang tensyon ay hindi maglalaho na parang magic, ni ang mga panloob na tensyon sa inyong kani-kaniyang bansa, dahil ang pang-araw-araw na buhay doon ay mahirap para sa marami.
Aking mga minamahal na anak, alamin ninyo na mahal Ko kayo, at kung mananalangin kayo sa Akin, sasamahan Ko kayo sa lahat ng oras ng araw at gabi. Nais Kong muling pukawin ang inyong pananampalataya, upang ipaliwanag sa inyo muli ang itinuro Ko noong Ako ay nasa lupa pa, na nakasaad sa mga Ebanghelyo at sa mga Epistola ng Bagong Tipan. Ang Aking mga tapat na tagasunod noong unang mga siglo ay tunay na mga apostol; sila ay masigla at hindi nag-atubiling ibigay ang kanilang mga buhay — upang maging mga martir — kaysa itakwil ang kanilang pananampalataya.
Ngunit ngayon, ano ang ating nakikita? Mga simbahan na halos walang tao o kaya'y sarado na; kakaunti na lamang ang mga pari, kakaunti ang bokasyon, at karamihan sa mga naglilingkod pa ay mas nakatuon sa mga isyung panlipunan kaysa sa mga bagay ng pananampalataya at pagtuturo, gaya ng ginagawa ng mga pari noon mula sa pulpito: ipinaliwanag nila ang pangangailangan ng pananampalataya, kinondena nila ang mga kalabisan at kahinaan ng tao, at pagkatapos ng Misa, ang mga tapat ay nabibigyang-lakas, handang bumalik sa buhay sibil nang may pananampalataya at katatagan.
Ganoon ang lipunan noong unang panahon, noong ang Pransya at Europa ay Katoliko pa; ngunit ngayon, kailangang magsimulang muli ang pagsakop. Maging mga apostol kayo, gaya ng hiniling Ko sa inyo; oo, bumalik kayo sa pananampalataya ng inyong mga ama, alamin ninyo ang inyong pananampalataya, at maging “hindi matatalo” pagdating sa Bagong Tipan.
Kaya naman, humanda kayo sa mga darating na panahon; at kung paano Ako — na malakas at mapagbigay — ay tumupad sa Aking makalupang tadhana, iniligtas ang Aking mga kapatid mula sa kuko ng diyablo at sa kanyang poot, gayundin kayo ay tutupad sa inyong tadhana, at tatanggapin ko kayo sa Aking Langit kapag dumating na ang oras ng inyong pagpasok dito.
Mga anak Ko, hindi gaganda ang mga darating na panahon, at alam ninyo kung bakit; wala nang pera ang Europa para sa mga pangunahing pangangailangan; wala na ring pera ang Pransya para sa mga pangunahing pangangailangan: mga paaralan, ospital, transportasyon, at mga istasyon ng bumbero — habang ang mga anarkista at mga hindi kuntento ay nagpoprotesta na parang mga demonyo, naninira, wawasak, at nagnanakaw.
Ang kalagayang ito ay hindi na kayang panindigan ng tao, ngunit binalaan ko kayo: ang kasamaan, dahil sa mismong kalikasan nito ng pagwasak, ay wawasakin ang kanyang sarili, at kapag dumating ang sandaling iyon, ihahayag Ko ang Aking Sarili dahil ang sangkatauhan ay wala nang magagawa. Laging namamagitan ang Diyos kapag dumating na ang Kanyang Oras, ngunit hinahayaan Niyang magpakapagod ang sangkatauhan hanggang sa, kapag lugmok at walang kakayahan, ay tumawag ito sa Kanya para sa tulong.
Manalangin kayo, Mga anak Ko, upang mapanatili ang inyong sigla, ang inyong tiwala, at ang inyong pagdepende sa Diyos, na Siya lamang ang inyong kanlungan sa lahat ng oras: sa mga panahon ng kaligayahan pati na rin sa mga panahon ng hapis, Siya ay laging kasama ninyo; dapat ninyo itong malaman, umasa sa Kanya, at manalangin sa Kanya.
Binabasbasan ko kayo, pinoprotektahan ko kayo, at nananatili ako kasama ninyo na nananatili sa Akin. Sa Pangalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo †. Amen.
Ang inyong Panginoon at inyong Diyos
Pinagmulan: ➥ SrBeghe.blog