Dumating ang Anghel kaninang umaga at dinala ako sa Purgatoryo upang tulungan ang mga Banal na Kaluluwa. Nang lumabas kami roon, umahon ang Anghel at ako sa isang burol at nakakita kami ng isang maliit na puting poste. Naupo kami sa lupa, at kasama namin ang ilang banal na kababaihan.
Sinabi ng Anghel, “Valentina, tumingala ka.”
Tumingala ako at nakitang bumukas ang Langit. Pinanood ko habang may mga inihahanda at pagkatapos ay bumaba ito.
Sinabi ng Anghel, “Iabot mo ang iyong kamay.”
Habang iniabot ko ang aking kamay, nakakita ako ng isang malaking puting pakete na bumababa, na may asul na krus sa itaas.
Sinabi ng Anghel, “Nagpadala sa iyo ang Diyos Ama ng isang pakete.” Inisip ko na baka nagpapadala ang Diyos Ama ng anuman para sa aking binti, dahil tinatanong ko Siya kung kailan Niya ito pagagalingin.
Ang napakalaking pakete ay lumapag sa aking nakalahad na kamay. Napakagaan nito at nababalot sa malambot na puting papel. Inilapag ko ito sa lupa at naisip ko: Oh, ang asul na krus ay kulay ng Mahal na Ina. Ang asul na Krus ay medyo malapad na may gintong disenyo sa gilid.
Hindi ko agad ito binuksan. Tinatanong nila ako, “Hindi mo ba bubuksan at titingnan kung ano ito?”
Sa wakas, binuksan ko ang pakete at nakakita ng isang maliit na parisukat na kayumangging bote na may laman sa loob. Iniwan ko ang balot at dinala ko ang bote.
Tinanong nila ako, “Ano ang laman nito?”
Nang buksan ko ang bote at tumingin sa loob, nakakita ako ng rice bubbles na may gatas!
Nagtawanan kaming lahat. Nagbiro nang kaunti ang Diyos Ama sa akin.
Sabi ko, “Tama naman iyon.”
“Ngunit galing iyan sa Langit, kaya napakahalaga nito. Nagbiro lang ang Diyos Ama sa iyo para pasayahin ka,” sabi nila.
Pagkatapos ay nagpatuloy ako sa paglalakad kasama ang Anghel. Nang lumiko kami sa isang kanto, bigla naming nakasalubong ang dalawang higanteng tao, isang lalaki at isang babae na may maputing kutis, na nakasuot ng mahahabang puting robe na may mga takip na kulay beige. Sila ay mahigit dalawang metro ang tangkad. Habang nakatayo sa tabi nila, pakiramdam ko ay napakaliit ko at natakot ako. Tiningnan nila ako ngunit walang sinabi, at naglakad palampas habang magkahawak ang kamay. Nang lumingon ako, nakita kong pareho silang may maganda, mahaba, ash blonde, at makintab na buhok.
“Napakatangkad nila,” sabi ko sa Anghel.
Ipinaliwanag ng Anghel, “Valentina, alam mo ba na noong sinaunang panahon ay may mga higanteng tao na naninirahan sa lupa noong unang panahon? Ang ilan sa kanila ay mabuti at ang iba naman ay hindi. Pagkaraan ng maraming siglo, ang mga tao ay naging mas maliit.”