Μετά την Κυριακάτη Αγία Λειτουργία, πήγα στο Παρεκκλήσι για να προσευχηθώ, όπως κάνω συνήθως. Ενώ ακόμα ευχαριστούσα τον Κύριο και ζητούσα συγχώρεση και έλεος για όλους τους ανθρώπους, ξέμεινα έκπληκτη βλέποντας μια έκθεση για την Αγία Σινδόνη στο πίσω μέρος του Παρεκκλησίου. Υπήρχε ένα αντίγραφο της Σινδόνης του Τορίνο σε φυσικό μέγεθος, μαζί με αρκετές πανόπλες που εξηγούσαν την ιστορία και άλλες εκθέματα.
Τη στιγμή που είδα το αντίγραφο της Σινδόνης, πλημμύρισα από βαθύ συναίσθημα για τον Κύριο μας Ιησού. Παρόλο που συνέβη πριν από 2000 χρόνια, ένιωσα σαν να είχα μεταφερθεί στην εποχή της Σταύρωσής Του.
Καθώς πλησίαζα το άγαλμα της Παναγίας Βοηθείας των Χριστιανών, είπα: «Ω Ευλογημένη Μητέρα, νιώθω ότι βρίσκομαι στην παρουσία του χρόνου που ο Κύριος μας σταυρώθηκε».
Η Ευλογημένη Μητέρα είπε: «Αυτό που βιώνεις και βλέπεις, ξέρω ότι σε συγκινεί βαθιά, αλλά αυτό (η Σινδόνη) δεν θα σβηστεί ποτέ. Θα παραμείνει για πάντα, για να το μαρτυρήσουν όλοι. Είναι τόσο Ιερό».
«Βαλεντίνα, είσαι μια πολύ προνομιούχα ψυχή που ο Γιος Μου θέλει να είσαι μαζί Του. Τον παραμυθάς πραγματικά γιατί είσαι ταπεινή και συγκινείσαι βαθιά για όλα εκείνον. Νομίζεις ότι επειδή είσαι μόνη σου, νιώθεις ότι δεν είσαι τίποτα, αλλά αυτό σημαίνει πολλά για Εκείνον».
Στένοντας μπροστά στο αντίγραφο της Σινδόνης και νιώθοντας έντονα συγκινημένη, είπα στον Κύριο μας: «Φτωχέ Κύριε Ιησού, πόσο υποφέρεις. Πώς μπορούσαν να είναι τόσο σκληροί μαζί Σου;»
Το να δω τη Σινώνια με reminded σε πολλά χρόνια πριν, όταν με πήγε ο Άγγελος του Κυρίου για να γίνω μάρτυρας της Σταύρωσης του Κυρίου μας και της ταφής Του στον τάφο. Ο τάφος ήταν μεγάλος, με μια πέτρινη πλάκα πάνω στην οποία τέθηκε ο Κύριος, και ήταν καλυμμένος με ένα λινό πανί. Όλος ο χώρος ήταν γεμάτος από ένα φωτεινό φως. Όσοι ήταν παρόντες πενθούσαν όλοι για τον Κύριο και Τον φύλαγαν. Εγώ γονάτιζα κοντά, εκεί όπου βρισκόταν.
Η πέτρα μετακινήθηκε νωρίς το πρωί. Ήταν γαλήνια atmosfera, και μπορούσα να δω τα φύλλα να κινούνται έξω με τον απαλό αέρα.
Τώρα, αναλογιζόμενη τη Σινώνια, είπα: «Κύριε, ξέρεις πότε Μου έδειξες και όταν ήμουν στον Τάφο Σου κατά τον ανάπαυσή Σου, μετά τη Σταύρωση — είδα όλη τη Σταύρωση, και μετά ακολούθησα όταν Σε έβαλαν στον τάφο — τότε ήμουν μέσα στον τάφο γονάτιζοντας, και υπήρχαν άγγελοι γύρω κρατώντας ψηλές λάμπες, και Κύριε Ιησού όταν άρχισες να κινείσαι και να κάθεσαι — ξέκουρασες εκεί για λίγο, μετά τα πόδια Σου άγγιξαν το έδαφος και σηκώθηκες. Τότε είσαι όρθιος, και μετά ξεκαλύπτεσαι, αλλά πώς γίνεται που δεν είδα το Αίμα; »
Είπε: «Υπήρχε Αίμα και ένα αποτύπωμα του Σώματός Μου, αλλά δεν σε άφησα να τα δεις, γιατί ήξερα ότι θα έκλαιγες. Θα συγκινούντως περισσότερο».
Υπήρχε ένα αποτύπωμα, φυσικά. Ένα μακρύ λευκό λινό Τον κάλυπτε. Όταν κάθισε, χρησιμοποίησε το δεξί του χέρι για να σηκώσει το λινό, και μετά χρησιμοποίησε το αριστερό του χέρι για να ξεκαλυφθεί.
Στον τάφο, μια πετσέτα ήταν διπλωμένη προσεκτικά ξεχωριστά. Προοριζόταν για την εικόνα Του, ένα αποτύπωμα που θα έμενε από την εικόνα του Προσώπου Του.
Φανταστείτε πώς ήταν ο Κύριός μας εκείνη τη στιγμή. Ήθελε να μας δείξει ότι είναι Θεός, αφήνοντας εικόνες που δεν θα σβηθούν ποτέ και θα διαρκέσουν για πάντα. Ολοκλήρωσε την αποστολή Του στη γη μέσα από τα πάθηα Του για να μας λυτρώσει και να μας σώσει. Διαφορετικά, δεν θα σωζόμασταν. Πόσο μεγάλος είναι ο έρωτάς Του για εμάς.
Είπα, «Κύριε Ιησού, αλλά τώρα στον Ουρανό, σε βλέπω πολύ πιο χαρούμενο με τους αγίους».
Είπε, «Επειδή ολοκλήρωσα την αποστολή Μου στη γη. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν το έκανα, γιατί υπέμεινα τον απόλυτο μαρτύριο για όλους σας».
Με εξουσία, είπε, «Βαλεντίνα, θέλω να είσαι γενναία».
Ακόμα και η Μακάρια Μητέρα είπε, «Ο Γιος μου σε αγαπά τόσο πολύ γιατί Τον ευχαριστείς — είσαι ταπεινή, προσεύχεσαι. Θέλει να διαδώσεις τον Άγιο Λόγο Του λίγο περισσότερο ανάμεσα στους ανθρώπους και να τους διδάξεις. Αλλά μην είσαι πάντα λυπημένη — να είσαι και χαρούμενη. Του αρέσει να σε βλέπει να χαμογελάς. Όλοι οι άνθρωποι στον Ουρανό προσεύχονται για σένα και σε παρακολουθούν. Δεν τους αρέσει να βλέπουν έναν άνθρωπο πάντα λυπημένο. Τους αρέσει να βλέπουν έναν άνθρωπο χαρούμενο».
Αυτό σημαίνει, «Γιατί να κλαιγώ; Εμπιστεύομαι τον Κύριό μου».
Αλλά αυτό ισχύει για όλους μας. Ο χρόνος μας εδώ στη γη είναι μόνο προσωρινός.
Η Ευλογημένη Μητέρα είπε: «Παιδιά μου, ανήκετε σε εμάς στον Ουρανό, το ουράνιο σπίτι μας, όχι στο γήινο. Το γήινο είναι μόνο για τη δεδομένη στιγμή».
Θέλει να μας δώσει ελπίδα και να μας ενθαρρύνει να προσευχηθούμε για να παραμυθήσουμε τον Κύριό μας.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στο Παλαιό Δωμάτιο, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται: «Πού είναι η Ευλογημένη Μητέρα;»
Η Ευλογημένη Μητέρα είπε: «Δεν Με βλέπετε, αλλά Είμαι παρούσα».