Pagkatapos ng Banal na Misa noong Linggo, pumunta ako sa Kapilya upang manalangin, gaya ng dati kong ginagawa. Habang nagpapasalamat pa ako sa Panginoon at humihingi ng kapatawaran at awa para sa lahat ng tao, nagulat akong makakita ng isang eksibisyon tungkol sa Banal na Shroud sa likuran ng Kapilya. Mayroong isang life-size na replica ng Shroud of Turin, kasama ang ilang mga banner na nagpapaliwanag ng kasaysayan at iba pang mga display.
Sa sandaling makita ko ang replica ng Shroud, napuno ako ng malalim na emosyon para sa Ating Panginoong Hesus. Kahit na nangyari ito 2000 taon na ang nakalipas, naramdaman ko na tila humakbang ako pabalik sa panahon ng Kanyang Pagkapako.
Habang naglalakad ako patungo sa estatwa ni Maria Saklolo ng mga Kristiyano, sinabi ko, “O Mahal na Ina, nararamdaman ko na tila nasa harap ako ng panahong ipinako ang Ating Panginoon.”
Sinabi ng Mahal na Ina, “Ang iyong nararanasan at nakikita, alam kong malalim itong tumatagos sa iyo, ngunit ito (ang Shroud) ay hindi kailanman mabubura. Mananatili ito magpakailanman, upang masaksihan ng lahat. Ito ay napakabanal.”
“Valentina, isa kang napakapribilehiyong kaluluwa na nais ng Aking Anak na makasama Siya. Tunay Mo Siyang naaaliw dahil ikaw ay mapagkumbaba at may malalim na emosyon sa lahat ng bagay para sa Kanya. Akala mo dahil nag-iisa ka, pakiramdam mo ay wala kang halaga, ngunit malaking bagay iyan para sa Kanya.”
Habang nakatayo sa harap ng replica ng Shroud, at nakaramdam ng matinding emosyon, sinabi ko sa Ating Panginoon, “Kaawa-awang Panginoong Hesus, kay laki ng Inyong paghihirap. Paano sila naging ganoon kalupit sa Inyo?”
Ang pagkakita sa Shroud ay nagpaalala sa akin ng maraming taon na ang nakalipas, noong dinala ako ng Anghel ng Panginoon upang masaksihan ang Pagkapako ng ating Panginoon at ang Kanyang paglalagak sa libingan. Malaki ang libingan, may isang slab na bato kung saan inilapag ang Ating Panginoon, at Siya ay binalot ng telang lino. Ang buong lugar ay napuno ng maniningning na liwanag. Ang mga naroon ay pawang nagluluksa para sa Ating Panginoon at nagbabantay sa Kanya. Nakaluhod ako sa malapit, malapit kung saan Siya nakahiga.
Naigulong ang bato nang maaga sa umaga. Tahimik ang paligid, at nakita ko ang mga dahon na gumagalaw sa labas sa banayad na simoy ng hangin.
Ngayon, habang nagninilay sa Shroud, sinabi ko, “Panginoon, alam Mo noong ipinakita Mo sa akin at noong nasa Loob ako ng Iyong Libingan habang Ikaw ay nagpapahinga, pagkatapos ng Pagpako sa Krus — nakita ko ang buong Pagpako sa Krus, at sumunod ako nang ilagay Ka nila sa libingan — tapos nasa loob ako ng libingan na nakaluhod, at may mga anghel sa paligid na humahawak ng matatangkad na lampara, at, Panginoong Hesus noong nagsimula Ka nang gumalaw at maupo — nagpahinga Ka muna doon sandali, tapos nadikit ang Iyong mga paa sa lupa, at tumayo Ka. Tapos nakatayo Ka na, at pagkatapos ay inalis Mo ang Iyong takip, pero bakit hindi ko nakita ang Dugo?"
Sabi Niya, “Mayroon namang Dugo at marka ng Aking Katawan, ngunit hindi Ko hinayaang makita mo iyon, dahil alam Kong iiyak ka. Mas magiging emosyonal ka.”
Mayroong marka, siyempre. Isang mahabang puting lino ang nakatakip sa Kanya. Nang maupo Siya, ginamit Niya ang Kanyang kanang kamay para iangat ang lino, tapos ginamit ang Kanyang kaliwang kamay para hubaran ang Sarili.
Sa loob ng libingan, may isang panyo na maayos na nakatiklop nang hiwalay. Nilayon ito para sa Kanyang imahe, isang markang maiiwan ng imahe ng Kanyang Mukha.
Isipin niyo kung paano ang Ating Panginoon sa sandaling iyon. Nais Niyang ipakita sa atin na Siya ay Diyos sa pamamagitan ng pag-iiwan ng mga imaheng hindi kailanman mabubura at mananatili magpakailanman. Tinapos Niya ang Kanyang misyon sa lupa sa pamamagitan ng Kanyang paghihirap upang tubusin tayo at iligtas tayo. Kung hindi, hindi tayo maliligtas. Napakahusay ng Kanyang pag-ibig para sa atin.
Sabi ko, “Panginoong Hesus, pero ngayon sa Langit, nakikita kong mas masayahin Ka kasama ang mga banal.”
Sabi Niya, “Dahil natapos Ko ang Aking misyon sa lupa. Walang sinuman ang makakapagsabing hindi Ko ito ginawa, dahil ibinigay Ko ang pinakamatinding paghihirap para sa inyong lahat.”
Nang may awtoridad, sinabi Niya, “Valentina, gusto Kong maging matapang ka.”
Maging ang Mahal na Ina ay nagsabing, “Mahal na mahal ka ng Aking Anak dahil nalulugod Siya sa iyo — ikaw ay mapagpakumbaba, ikaw ay nananalangin. Gusto Niyang palaganapin mo pa nang kaunti ang Kanyang Banal na Salita sa mga tao at turuan sila. Ngunit huwag kang laging malungkot — maging masaya ka rin. Gusto Niyang makita kang nakangiti. Ang lahat ng tao sa Langit ay nananalangin para sa iyo, at binabantayan ka nila. Hindi nila gustong makakita ng taong laging malungkot. Gusto nilang makakita ng taong masaya.”
Ibig sabihin nito, ‘Bakit ako iiyak? Nagtitiwala ako sa aking Panginoon.’
Ngunit ito ay para sa ating lahat. Ang ating panahon dito sa lupa ay pansamantala lamang.
Sinabi ng Mahal na Ina, “Mga anak ko, kayo ay kabilang sa amin sa Langit, ang ating Tahanan sa Langit, hindi sa lupa. Ang sa lupa ay para lamang sa kasalukuyan.”
Gusto Niyang bigyan tayo ng pag-asa at hikayatin tayong manalangin upang aliwin ang Ating Panginoon.
Tuwing nasa Upper Room ako, napapaisip ako, ‘Nasaan ang Mahal na Ina?’
Sinabi ng Mahal na Ina, “Hindi mo Ako nakikita, ngunit narito Ako.”
Pinagmulan: ➥ valentina-sydneyseer.com.au